Een kijkje in de universiteit voor gidsen part 2

Langzamerhand beginnen de studenten en ik aan elkaar te wennen, het gegiechel wordt wat minder dus ik dacht om er eens een nieuwe 'democratische' lesmethode tegenaan te gooien. Ik heb mijn roots uit de 60-er jaren dus dat moet lukken... dacht ik.

Omdat een van de studenten heel verlegen de vorige keer had gevraagd of ik wat langzamer kon praten begon ik heel langzaam uit te leggen dat ik dit gedoe voor mijn lol deed, geen schooldirecteur boven mij had staan die met een lesprogramma zat te zwaaien en ook niet hield
van lesvoorbereiding. Dus ik was volledig vrij, en omdat ik vrij was, waren zij dat ook en vroeg ik ze dus om voor mij een lesprogramma in te vullen, iets van xxx min Engels, yyy minuten gids, zzz whatever. En om meteen maar een link naar de toergids praktijk te leggen vertelde ik ze dat ik service gaf, dat zij mijn klanten waren, en dat de klant koning is.
Ze keken mij wat wazig aan.
Nog maar een keer en vertelde het opnieuw in wat andere bewoordingen. Bij sommigen ging een lichtje branden volgens mij en het was dus tijd voor de uitvoering.

Ik verdeelde de groep in tweeen en vroeg ze in het Engels onderling te discussieren over het gewenste programma. Ik liep wat in de rondte om af en toe wat te herstellen aan de Engelse spraakgebrek kwaal. Het was redelijk stil, af en toe wat Vietnamees, krijg jullie nog wel , dacht ik. Na 10 minuten vroeg ik er een van iedere groep om op het bord, in het Engels, hun idee over het lesprogramma neer te schrijven.
De linkerkant schreef... 'Ho Chi Minh City is de grootste stad van Vietnam' en de rechterkant 'i would like to be a tourguide'. Ok, dag experiment, ik doe het zelf wel en heb ze vriendelijk bedankt voor de genomen moeite.

Aan het einde van de les vroegen ze of ze wat huiswerk konden krijgen dus ik heb ze gevraagd om voor een groep toeristen, zij dus, iets te vertellen over een highlight in ... Hanoi...ahhhhh net goed, dit als dank voor het mislukte democratische leerproces.